بلوچی از بعضی زبان های دیگر غربی مانند فارسی محافظه کارتر است و بسیاری از لغات ایرانی کهن بااندک تغییری در آن به جا مانده است.\xa0
زبان بلوچی لهجه های مختلف دارد که مهم ترین آن ها بلوچی غربی و بلوچی شرقی است که هر یک یز تقسیمات فرعی دارند. اما روی هم رفته به علت ارتباط قبایل بلوچ با یکدیگر تفاوت میان این لهجات زیاد نیست.\xa0
به گزارش ایسنا، از دیگر زبان ها و لهجه های ایرانی شرقی، پشتو است. پشتو، زبان محلی مشرق افغانستان و قسمتی از ساکنان سر حدات شمال غربی هندوستان است. هر چند زبان فارسی و عربی در این زبان نفوذ یافته ولی این زبان که در افغانستان بیش از گذشته مورد توجه بوده است، بسیاری از خصوصیات اصیل زبان های ایرانی را حفظ کرده و خود لهجه های مختلف دارد. در پشتو تشخیص جنس (مذکر و مؤنث) رایج است.\xa0
بلوچی اصولاً از گروه شمالی زبان های غربی است و بلوچ ها ظاهراً از شمال به جنوب کوچ کرده اند ولی بلوچی به علت مجاورت با زبان های شرقی ایرانی بعضی از عوامل آن ها را اقتباس کرده است.\xa0
منبع: «زبان ها و لهجه های ایرانی» نوشتۀ\xa0احسان یارشاطر\xa0(دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، سال پنجم، مهر و دی ۱۳۳۶، شماره ۱ و ۲ (پیاپی ۱۷ و ۱۸))
در فلات پامیر میان افغانستان و هندوستان و چین و ترکستان، عده ای از زبان ها و لهجه های ایرانی رایج بوده است. عدۀ کسانی که به هر یک از این زبان ها سخن می گویند معدود است و بعضی از این لهجه ها به تدریج رو به زوال رفته و برخی نیز از میان رفته است. این زبان ها به سبب دور بودن از مراکز و تغییرات اجتماعی توانسته اند بسیاری از خصوصیات صوتی زبان های قدیم ایرانی را محفوظ نگه دارند. مطالعۀ این زبان ها از لحاظ تحقیق زبان های کهن ایران اهمیت خاص دارد. بسیاری لغات اصیل زبان هند و اروپایی در این زبان ها، به خصوص در «وخانی» محفوظ مانده که در سایر زبان های ایرانی یا هندی به جا مانده است.\xa0
